Een net niet witte wolf liep oplettend langs de gladde, haast lichtgevende wanden. Hij bleef staan, en zette met zijn klauw een kras op de wand, een paar meter naast een andere kras die hij ook met zijn klauw gezet had. Uiteindelijk kwam hij bij een splitsing. Hij twijfelde. Links of rechts? Aan de linkerkant staken kleine rotsjes uit de wand, die een stuk ruwer was. Rechts was precies hetzelfde als voor de splitsing: glad en lichtgevend. De gladde wand bood veiligheid, en stevigheid, dus koos de wolf voor het rechtergat. In een klein drafje liep hij door de tunnel, en hier en daar kraste hij op de wand. Hij wou het niet toegeven, hij was niet verdwaald. Verdwalen was niet van zijn doen, hij verdwaalde nooit. "Nee" zei hij tegen zichzelf. Hij was al zo lang alleen, dat hij soms het gevoel had dat hij gek werd, of zijn stem zou verliezen. "Krasje" mompelde hij tegen de lucht, en hij zette weer een kras op het steen, en trippelde verder. Zijn staart zwaaide achter zich, en opeens werd de tunnel breder. Verbaast keek hij naar de wanden, op zoek naar krasjes, en toen zag hij ze. Ze waren nog niet vervaagd. "Rondjes, ik loop rondjes..."

Cardinel was een vreemde wolf, met een vreemd verleden. Speelse jaren als pup had hij niet, evenmin als ouders. Hij was gemaakt, gemaakt door een mensenhand. Hij was geen robot, hij was niet van staal en had geen gevoelens. Nee, hij was van vlees en bloed, hij was levensecht, en kon alles voelen wat een normale wolf ook kon voelen. Daarnaast kon hij ook met mensen praten, en was hij slimmer dan de gemiddelde wolf. Cardinel was gemaakt als een 3,6 jarige wolf, en dat zou hij ook voor altijd blijven, maar als hij het vroeg, kon zijn maker het ouder worden instellen. Hij zou dan een dag op stand-by staan, en dan zou hij net zoals ene gewone wolf ouder en ouder worden. Dood gaan... Maar, in die tussentijd moest hij missies en opdrachten voltooien. Dat was zijn taak. Het gekke aan hem was, was dat hij geestelijk wel ouder werd. Hij had zich in zijn eerste jaren als een klein kind gedragen, maar nu was hij normaal, slim.. Cardinel zuchtte. Hij gaf het eindelijk toe, hij was hardstikke verdwaalt. Hij zette zijn achterwerk op het steen van de grond, en hief zijn kop. Een heldere huil galmde luid na in de grot. De wanden weerkaatste zijn huil, en ongeduldig wachtte hij op hulp.