Ze was triest heel triest ze miste haar mensen leven. Als Giza triest is is ze ook verschrikkelijk kwaad overal waar ze voorbij liep zie je sporen van vernieling. Ze kwam bij een rivier terecht en keek naar haar spiegelbeeld. Ze zag haar mensen gezicht in het water maar dat vertroebelde toen er een traan in het water viel. Het enige wat haar wolvengedaante gemeen had met haar wolven gedaante waren haar ogen haar blauwe ogen. Ze begon tegen de goden te spreken. Waarom hebben jullie mij dit aangedaan? Waarom? Ik ben geen wolf ik hoor een mens te zijn! Plots schrok ze van een geritsel in de bosjes iets bespiedde haar. Ze draaide zich met een ruk om en gromde. Ze wist dat er iemand was ze kon zijn gedachten horen.