Ze was net aangekomen in een nieuw gebied ze was dol op de geur van dood en verderf en was daarom bij volle maan naar een eng dood bos gegaan. Ze vond het heerlijk en huilde naar de spookachtige maan. Ze was lekker ontspannen en had net een konijnen familie uitgemoord ze was van het konijnenvlees aan het smullen tot ze plots een gekraak hoorde in de doornstruiken. Laat je zien! Gromde ze. Er kwam een wolf uit de struiken ze ging weer zitten maar volgde de wolf met haar ogen. Als de reu één verkeerde beweging zou maken zou hij eraan gaan. Ze kon in het maanlicht zien dat het een witte wolf was net zoals zij. Ze hoopte dat het geen goedzakje was want ze had geen zin om haar eerste dag in het nieuwe gebied al te moeten vechten.

'I was gazing in the dark night. Now I can't all begin' to tell the story. Through God, I lost myself. The continue raise such prayers with no answers. It take me away with them. I'll do it in every way. Graded a mantel of shadows looked up at the sky and wait 'bout the humans life. Where the simp-full wants out words of shut out prays. As I stand suffocating in the Rain.' Chester liep rond, het was de nacht van de volle maan. Dat betekende dat hij naar de maan ging huilen, met zijn geweldige rare huil. Chessie was een beetje een rare wolf. Hij was voor een klein gedeelte krankzinnig. Maar de wolf was slecht en gelovig. Dus Chester zou vast wel bekend staan als de Slechte Gelovige, Voor een deel Krankzinnige wolf. De reu lachte eens, maar snoof ineens een geur op. De geur van een teef. Snel liep hij er heen en kraakte wat in de doornstruiken. Zachtjes mopperde de reu tegen de takken en keek naar de witte teef die een konijnenfamilie had uitgemoord. Chester trok zijn wenkbrauw op en liep verder naar haar toe. Al was het wel in een boogje om haar heen. 'Wel wel wel.. Wat hebben we hier?' Chester keek eens naar de teef en hield zijn kop schuin. Zijn zin klonk behoorlijk vals. Tsja als je nu dacht of de gelovigheid en de slechtheid samen ging, maar je bedacht dat het niet samen kon. Dan had je het mis. Chester kreeg het voor elkaar om het alle twee te zijn. Grijnzend ging de reu eens zitten en keek doordringend naar de teef. 'Gelovig?' Vroeg hij wat grommend en in een toon dat hij er wel snel antwoord op wilde. Net zoals hij vroeg wat ze was. 'Slecht of Goed?' Een witte wolf kon nog wel eens iets anders in petto hebben dan dat je dacht. Wit had meestal de uitstraling voor goedheid, maar je kon, net zoals Chester was, behoorlijk slecht zijn. Iets wat altijd een verrassing was bij een witte wolf. 'Verrassing' Zou Chester dan vrolijk zeggen.

De reu hield zijn hoofd schuin en keek haar grijnzend aan. Hij cirkelde rond haar. Plots vuurde hij vragen op haar af. 'Gelovig?' Vroeg hij wat grommend en in een toon dat hij er wel snel antwoord op wilde. Net zoals hij vroeg wat ze was. 'Slecht of Goed?' Ze gromde waarom zou ze hem antwoord geven? Ze kende hem niet eens. Ik ben Giza vernoemt naar de god van het duister. Dus ik hoop dat dat antwoord geeft op je eerste vraag. En als je echt zo dom bent als dat je me aanstaart ik ben gelovig. En ik ben door en door slecht. Dus zeg me snel je naam en of je een goedzakje bent want anders weet ik niet of ik je lang in leven kan houden! Ze ontbloote haar tanden en liet haar klauwen zijn ze hadden een misterieuze zwarte gloed rond hun van de duistere energie die in haar lijf zat.

Chester keek haar aan en gromde ook eens. 'Don't blame The Dark Devil God!' Grommend keek hij haar aan. 'I'm really, really bad. My name is Chester Finn, The Wolf who was sent to rule the world.' Grijnzend keek hij haar met een valse blik in zijn ogen aan. Zijn ogen waren wit/grijs achtig. Onder de klauwen van de wolf zaten kruizen in het zwart. Daaruit kwamen de magische touwen, om daarmee de wolven die bekeert moesten worden vast te houden, zodat hij ze later kon martelen om ze te gaan bekeren. De valse grijns van Chester was niet meer van zijn gezicht af te slaan. Ooit, ooit kwam er weer een slachtveld door de oorlog en dan zouden de slechte, gelovige wolven het overlegen door met de magie Duisternis een nieuwe magie te ontdekken. De magie om te verdwijnen zo lang het nodig is naar gebieden en daardoor niet ouder worden of enige honger lijden. Dat liet de wolf nog meer slechter maken, door nog slechter te grommen. Althans zo voelde de reu zich steeds slechter worden. Hij wilde, als er meer wolven kwamen in het gebied, een roedel oprichten. Hij zou die dan "The Devil Assassins" gaan noemen. De gelovige slechte roedel van heel RS. Dan zou zijn roedel de enige zijn die hier zou over heersen. Dat wilde hij dan eigenlijk wel graag, maar of dat wel ging lukken, dat moest hij nog maar eens af wachten. Stiekem hoopte hij van wel, want van al die goedzakjes werd hij niet goed. De reu grijnsde nog eens. Als er ook nog goedzakjes leefden, dan hielden ze hun tegen en dan kon hij de wereld niet overheersen. Hmm alleen dat zat hem wat in de weg. Chester keek naar de teef en het was net alsof er geen minuut voorbij was gegaan tijdens dat hij dacht.

'Don't blame The Dark Devil God!' Grommend keek hij haar aan. 'I'm really, really bad. My name is Chester Finn, The Wolf who was sent to rule the world.' De wolf stopte met praten. En leek aan vanalles te denken. Hij lachte in zichzelf en gromde dan weer. Wat was het een rare wolf. Maar hij was slecht dus maakte het niet uit. Ze ging naar hem toe en grijnsde. En welke gaven heb jij gekregen van de oppermachtige duisternis god? Ik heb de meest slechte kracht ontvangen, De gods kracht: DUISTERNIS Ze grijnsde nog harder mischien had die gekke wolf wel licht krachten dat zou best idioot zijn en een goede reg-den om hem te doden. Ben je je tong verloren ouwe gek? Voegde ze er ongeduldig aan toe.

'En welke gaven heb jij gekregen van de opermachtige duisternis god? Ik heb de meest slechte kracht ontvagen, De ogds kracht: Duisternis.' Ze grijnsde en keek hem eens aan. 'Wauw, dan ben ik niet meer de enigste.' Antwoorde hij op de flauwe, maar zeer sarcastische manier. Chester keek naar de wolf en wilde eigenlijk de kracht wel om te verdwijnen, zo maar uit het niets. Grijnzend keek hij haar nog eens aan. Misschien moest hij die straks maar eens gaan aanvragen bij zijn duivel god Voldes. Voldes was een van de geesten, maar ook zijn god. Hij was de ergens achter gebleven broer van de duivel himself. Tenminste als Voldes wel eens de waarheid aan het vertellen was. Maar daar twijfelde Chester niet aan. Wie twijfelde nou aan zijn god? Niemand toch? En Voldes was een van zijn beste vrienden hier in RS. Zijn geestige vriend. Maar daar had hij genoeg over gesproken. De tijd had hij zonder dat hij het besefte gewoon even stil gezet. Maar snel weer normaal maken. De reu liet zijn wit/grijze ogen wat veranderen van kleuren en daarna ging de tijd weer dood normaal verder alsof hij niets had gedaan. Een van zijn beste magiën was 'Cursing hateful wolves' en 'Tortue of Wolves'. Die krachten waren geweldig. Eigenlijk was alles wel geweldig, maar de meest geweldige dat waren die twee toch wel. Metnaal, dat was het ergste wat je kon lijden. Maar ook Fysiek was goed genoeg. Chester keek nog eens naar de wolvin voor hem en grijnsde weer eens.

'Wauw, dan ben ik niet meer de enigste.' Ze schrok dus hij had ook duistere krachten hè. Interresant. De rare wolf begon weer aan vanalles te denken. Ze werd er gek van. Ze loste op in mist en liet schaduwachtige clonen de reu omsingelen. Ze zeiden allemaal samen. Stop met dat raar gedoe jij gek! En vertel me liever of hier ergens een slechte roedel is? Alle clonen gromde en zij zweefde achter hem als een wolk met een wolven kop (donkere wolk). Alle schaduw clonen huilde naar de spookachtige maan,de mooiste maan vond ze zelf . Die maan had iets duivels iets engs.

Chester voelde zich totaal niet bang tegen over de clonen die de wolvin had gemaakt. De reu was bijna nooit bang, behalve voor de dood. Maar die stelde Voldes zo lang mogelijk voor hem uit. Chester keek naar de wolvin. 'Wel,' Begon hij. 'Ik ga binnenkort, als er wat meer wolven zijn. Maar eens een gelovige slechte roedel oprichten. The Devil Assassins.' Eindigde hij zijn zin en keek naar de wolvin. De wolf keek nog eens naar de rare clonen en begon te grinniken. 'I can't stop, this is me. This is Chester.' Lachde hij krankzinnig vals en keek met een doordringende blik naar de teef. Ja zo was hij en niemand kon hem veranderen. De reu keek voor zich en zag de geest Voldes aan komen waaien. Letterlijk, Voldes was namelijk lui. Behoorlijk lui als je het aan hem vroeg. 'Nou nou nou, wat heb je weer een geweldig vertrouwen in mij Ches.' Begon de wolven geest in een toon die alleen Chester verstond. Voldes en hij waren uiteindelijk zielsverwanten, maar dan wel erg ver van de familie uit. 'Ik hou ook van jouw.' Liet Chester via een bepaalde magie, in een te hoge toon voor normale wolven weten aan de geest. Enkel Voldes zou het kunnen horen. Dit was nog een magie die Chester had. Hij kon met Geesten praten, maar dan alleen met Voldes. Zijn enige geest. Of de enige geest die hem wilde opzoeken. Voldes was vroeger een bruine wolf geweest. Donkerbruin om precies te zijn. Al wilde Chester de geest wel vragen of hij samen met hem zijn roedel wilde leiden als hij die had.

'Wel,' Begon hij. 'Ik ga binnenkort, als er wat meer wolven zijn. Maar eens een gelovige slechte roedel oprichten. The Devil Assassins.' Eindigde hij zijn zin en keek naar haar. De wolf keek nog eens naar de schaduw clonen en begon te grinniken. 'I can't stop, this is me. This is Chester.' Ze schrok even. En liet de clonen verdwijnen haar rookvorm verdween ook. Toen zag ze iets komen aanzweven een wolven geest. Chester leek met de geest te praten maar ze kon het niet verstaan. Ze kuchte even om Chesters aandacht te trekken. Dan mag je al zeker zijn dat je een eerste lid hebt. Maar wie is je dode vriendje? Chester was mischien wel raar maar ach wat maakte het uit het was weer een nieuw avontuur.

'Dan mag je al zeker zijn dat je een eerste lid hebt. MAar wie is je dode vriendje?' Chester knikte eerst even naar Voldes en sprak nog even wat tegen hem. 'Ik zie je om middernacht bij het moeras.' Daarna knikte de wolven geest nog eens en knikte eens. Hij verdween en Chester draaide zijn kop weer bij. 'Wie dat is? Dat is Voldes. De soort dode god voor mij. Al heeft hij zich een nieuwe naam gegeven sinds een paar jaar geleden. Maar dat maakt niet uit.' De reu keek naar de teef voor hem. Straks zou het ook haar god worden. Want de reu geloofde in Voldes en die god was voor hem de enigste die er leefde. Al was hij wel dood, maar dat maakte de reu niets uit. Hij keek nog eens naar de teef voor hem. Ze was eigenlijk net zo wit als hem, maar hij was nog altijd gek en wild. Dus zo wit was hij niet meer dan een poos geleden. Chester grinnikte en keek om zich heen. Misschien moest hij Voldes maar gewoon zo laten zoals het nu was en liet hij Voldes gewoon vanaf nu met rust. Misschien moest hij Wanted maar eens vragen of die mee wilde helpen. Waarschijnlijk zou een echte wolf beter zijn dan een geesten wolf. Maar Voldes zou wel de roedel geest kunnen zijn. Chester was er nog niet helemaal uit en dacht diep na. Maar al vrij snel wist hij het wel. Voldes werd gewoon de roedel geest. Dat was wel duidelijk voor hem geworden. Al twijfelde hij nog wel een klein beetje, maar hij wist dat het zo beter was.

De soort dode god voor mij. Al heeft hij zich een nieuwe naam gegeven sinds een paar jaar geleden. Maar dat maakt niet uit.' Ze knikte en weer begon Chester vanalles te denken. Ze kon gedachtenlezen en werd helemaal gek van alle rare gedachten die op haar af vlogen. Ze gromde even alsjeblieft stop met al die gedachten ik kan het niet meer aan!!!Ze ging liggen en deed haar poten over haar hoofd om haar oren te bestoppen zodat ze alle gedachten niet meer hoefde te horen. Ze werd er helemaal krankzinnig van.

Chester keek naar de teef en trok zijn wenkbrauwen op. Dwong ze hem nu echt om te stoppen met denken? Noway? 'Alsjeblieft stop met al die gedachten. Ik kan het niet meer aan!!!' Chester snoof eens en gromde wat naar haar. 'Dan moet je er ook maar niet naar luisteren, krijg je als je naar de god vraagt. Je mag niet aan godslastering doen! Dat is ten strengste verboden volgens mister Voldes.' Hij keek met een opgeheven hoofd naar haar en vanuit zijn ooghoeken keek hij eens naar haar. Binnenkort, als er meer wolven waren, kwam zijn roedel er. Hij wilde niet eenzaam beginnen. Chester keek nog eens naar de teef en snoof nog eens. Hij was een stuk ouder dan haar. Hij begon richting de 4,5 te gaan. Dat betekende dat de 5 er al weer aan zat te komen. De reu ging staan en liep eens een eindje van dr vandaan. Hij snoof nog eens en rook dat Wanted, een goede vriend van hem, tevens ook stiekem familie van hem, hier in de buurt was. Die moest hij maar eens snel gaan zoeken om hem het te vragen wat hij al de hele tijd aan Voldes wilde vragen, maar toch nu van zijn gedachten veranderd was. 'Ik ga je verlaten. Ik ga op zoek naar een vriend, Wanted, ik moet hem wat duivels belangrijks vragen. Als je het niet erg vind, zou je dan niet meer in mijn valse gedachten willen rond zwerven. Alvast duivels bedankt.' Begon hij netjes en gromde daarna nog eens vals naar haar. Snel schoot de reu weg om naar Wanted op zoek te gaan.

[Uit voor Chester]